Misschien had je het al ergens gelezen of gehoord, maar afgelopen donderdag heb ik in Tsjechië mijn sleutelbeen gebroken. Ondanks dat het een tijdrit was en zelfs maar een proloog van 2 kilometer, kon ik mijn fiets niet overeind houden. Een afzetlint die tussen 2 lantaarnpalen was gespannen gooide roet in mijn eten. Ik bleef haken met het stuur en klapte aardig hard richting de kasseitjes en wist meteen dat het niet goed zat. En jawel, m’n sleutelbeen stond recht omhoog. Uiteindelijk met een noodgang (voor mijn gevoel) naar het ziekenhuis gereden. (de soigneur gaf dan wel aan dat we onwijs rustig reden) Uiteindelijk in een iets ander ziekenhuis beland dan ik gewend ben in Nederland. Geen probleem overigens want was snel weer onderweg naar het hotel.

In het hotel kreeg ik al snel te horen dat ik die nacht nog, binnen 3 uur, naar een grote stad in Polen zou rijden. Vanuit daar meteen door naar Eindhoven gevlogen, richting huis gereden en ook meteen richting het ziekenhuis in Hengelo waar ik rond 4 uur geopereerd werd. Uiteraard even een shoutout aan het team en aan de KNWU voor het snelle handelen! Nog binnen geen 24(!) uur al op de operatie tafel. Na de operatie bleek het niet alleen gebroken maar ook een stukje gescheurd te zijn. No problem voor de chirurgen die het vakkundig met 5 schroeven en een plaat aan elkaar zetten.

Op dit moment doe ik niet heel veel eigenlijk. Mijn arm is steeds beter beweegbaar en ik hoop over een paar dagen weer voor het eerst op de tacx (Ik bedoel uiteraard ELITE) te zitten. En mocht na keuring van de artsen mijn sleutelbeen goed herstellen hoop ik binnen 5 weken weer op de fiets rustig te beginnen met de wedstrijden. Helaas mis ik dus wat hele mooie wedstrijden. Maar op dit moment kijk ik vooral vooruit richting de mooie wedstrijden die komen gaan. Binnenkort zal ik die bekend maken!