Twee zware wedstrijden hebben mij weer laten inzien hoe het leven van een wielrenner is. Oftewel pijn lijden, rusten, pijn lijden en opnieuw rusten. Ondanks dit ben ik erg tevreden over afgelopen weekend. Na in Overijssel al gemerkt te hebben dat ik 200 km met waaiers kan overleven. Heb ik in Fleche Ardennaise gemerkt dat ook het klimwerk weer relatief goed verliep.

Uiteindelijk werd ik in Overijssel 43e nadat mijn werk erop zat. Het doel was om proberen de gevaarlijke groepen op te vangen. En als het op een sprint uitliep, onze sprinter in stelling te brengen. Uiteindelijk bleek ik de aangewezen man om dit te doen. Een paar honderd meter voor de meet was mijn laatste sprint gereden en kon de sprinter uit mijn wiel komen. Uiteindelijk werd hij 13e.

De dag erop merkte ik aan de mijn lichaam dat ik nog een beetje last had van gisteren. Desalniettemin had ik zin in de koers. Benieuwd wat mijn benen nog konden inbrengen. Uiteindelijk gemerkt dat ik nog iets te kort kwam op de steilere beklimmingen. In de afdalingen kon ik gelukkig veel goedmaken en telkens terugkomen tot het peloton. Helaas werd er op de laatste beklimmingen flink aangevallen en bleef er 9 man voor het peloton uit, waar ik nog samen inzat met 1 teamgenoot. Ik merkte al dat er kramp zat aan te komen. Maar ondanks kramp van top tot teen kon ik nog naar een 15e plaats sprinten.

Al met al tevreden over afgelopen weekend. Ook ben ik tevreden over hoe de site eruit ziet. Lees je dit en heb je nog opmerkingen/ verbeterpunten voor de site. Laat het gerust weten hieronder.